Zanim zasnęłam zdążyłam pomyśleć, że brakuje mi sensownego celu życiowego. Nie żebym miała powody do narzekania. Obecnie moje życie jest po prostu niewiarygodnie radosne, oszałamiająco nieprzewidywalne, nieprawdopodobnie beztroskie i obłędnie pachnące nim. Ale to zamek na piasku i oboje mamy bolesną świadomość nieuchronnego końca tej przygody. Tu nie ma celu. Tu nie ma niczego, na co można czekać, bo na końcu jest tylko koniec. Wyraźnie widoczny od początku.
Dlatego zdałam się na los i mądrość podświadomości – niech mi się w takim razie przyśni cel, który powinien majaczyć mi na horyzoncie. Gdzie mam iść? Co mam zdobyć? Co nada sens i kierunek?
I przyśniło mi się, że zaczęłam rodzić dziecko.
Jakie to typowe. Najlepsze są dla mnie rzeczy, których aktualnie niekoniecznie pragnę. Przynajmniej tak mi się wydaje. Jutro mogę zmienić zdanie, co i tak niczego nie zmieni.