Krok po kroku nadzieje zmieniam w rzeczywistość. Powolutku, bo to proces z harmonogramem rozpisanym na najbliższy rok, ale konsekwentnie realizuje się wszystko, co zostało zapisane, powiedziane, przemyślane. Zastanawiam się, ile z tego wszystkiego jest rezultatem mojej ciężkiej pracy, a ile rezultatem szczęścia, którego najwyraźniej mi nie brakuje, choć czasem w to wątpię. Jak to ja.

Zgubą ludzi ambitnych jest to, że stawiając sobie wysoko poprzeczkę dążą do celu i w chwili, gdy zostaje on osiągnięty są niepocieszeni, bo najwyraźniej cel był zbyt łatwo osiągalny. Kolejna poprzeczka ląduje znacznie wyżej i znowu sukces częściowo rozczarowuje, bo zadanie nie sięgnęło  kresu możliwości. I tak bez końca, aż do momentu całkowitego wypalenia, bo ileż można walczyć o zaspokojenie ambicji. Czuję, że do wypalenia mi daleko, ale poprzeczki, które ustawiam, są już na takim poziomie, o jakim nie śmiałam marzyć.

Dwa wydarzenia minionego tygodnia są godne zapamiętania. Nareszcie oficjalnie i przez najwyższe władze zostałam koronowana. I tak, jest to niewiarygodne wyróżnienie i gigantyczna satysfakcja. Oto ja, maleństwo chore na brak wiary w siebie zostaje namaszczone przez najważniejsze osoby w organizacji. Ludzie, których podziwiam, którzy naprawdę wiele osiągnęli, z których ja chcę brać przykład są ze mnie dumni, powierzają karkołomne i ogromnie ważne zadanie, wierząc, że osiągnę sukces. Mam ich pełne poparcie i wsparcie. Od wyniku mojej pracy zależy los wielu osób. To jeszcze nie Mt. Everest, ale śmiało mogę powiedzieć, że pierwszy szczyt Korony Ziemi zdobyłam. Wdrapywałam się sama, trochę mnie wciągano, brakowało tlenu i po drodze było kilka ofiar. Jednak dziś w pełnym słońcu stoję na szczycie i dumnie się rozglądam. No właśnie, czy aby na pewno dumnie? Na drugiej szali stoi człowiek uważany za społeczną kalekę, acz eksperta w swojej dziedzinie. Społeczna kaleka nie umie ułożyć sobie poprawnych relacji z ludźmi, nie umie się komunikować na akceptowalnym poziomie, jest odludkiem, złośliwą gnidą, zakłamanym, nieszczerym robalem i najgorszej wody hipokrytą. I ten człowiek ma mnie za nic. Mnie oraz wszystko to, do czego doszłam. Moja reakcja? Po jednej stronie człowiek, który świata poza mną nie widzi, po drugiej on, a po środku ja, na tym moim szczycie rozpościeram skrzydła, z czego jedno właśnie opadło, a drugie intensywnie gubi pióra.